فصل دوّم : لزوم وجود صفات شايسته در قضات 21 - حضرت أمير المؤمنين عليه السلام در عهدنامهء خود به مالك اشتر رحمه الله چنين نوشت : از ميان مردم برترين اشخاص را كه در نزد تو مىباشند براى قضاوت و داورى برگزين . شخصى كه مراجعهء فراوان مردم او را به ستوه نياورد . و برخورد مخالفان با يكديگر او را خشمناك نسازد . شخصى كه در اشتباه و خطاى خود پافشارى نمىنمايد . و بازگشت به حق - پس از آگاهى از آن - براى او دشوار نمىباشد . شخصى كه طمع را از دل خود ريشه‌كن مىكند . و در شناخت مطالب با تحقيقى اندك رضايت نمىدهد . و در شبهات از همه با احتياطتر عمل مىكند . و در يافتن دليل و مدرك پافشارى او از همه بيشتر مىباشد . و در مراجعهء پيايى شاكيان خسته و ملول نمىگردد . و در كشف امور و حقايق از همه شكيباتر مىباشد . و پس از آشكار شدن حقيقت براى او در حل و فصل خصومت از همه برّنده‌تر عمل كرده و تعلّل نمىورزد . شخصى كه ستايش و مدح فراوان او را فريب نمىدهد . و چرب‌زبانى و چاپلوسى ديگران از وى او را منحرف نمىسازد .